Wereldreis

Ok, anders dan de titel van deze blog doet vermoeden, ging ik dus niet op wereldreis.

Maar zo voelde het vooraf wel!

Al een hele tijd stond een bezoek aan mijn vriendin in Woerden gepland, ze woont er al zeker 2 jaar, maar steeds waren er redenen waarom een bezoekje niet door ging. (geloof dat het vooral met zwangerschappen en baby’s te maken had ????)

Vandaag was ’t zover. Eigenlijk zou ik met de 2 kleine mannen gaan logeren, maar na een vakantie met 4 uur slaap in 72 uur (ok, ik overdrijf wat – maar niet veel hoor!) een paar weken geleden, leek een dagje me een beter idee.
Nu moet je weten dat Woerden zo’n 160 km van ons huis vandaan is en met een baby van 5 maanden en een ‘nee – nee – en nog eens nee’ peuter in je auto voelt dat dus echt wel als een wereldreis!

Ondanks dat ik dus super veel zin had om mijn vriendin (we go way back), haar ‘nieuwe’ huis en haar dochtertje te zien, zag ik dus best wel op tegen de rit.

Best een stukje zo als je ziet (en ja duh – ik koos voor de blauwe route, elke minuut telt ????), maar soms vallen dingen dus ontzettend mee!
Gelukkig maar, want na wederom een erg korte nacht afgelopen nacht, had ik 320 km huilen en dreinen vanaf de achterbank denk ik niet overleefd ????

Allebei de boefjes hebben heerlijk liggen slapen, zowel de heen en de terug weg en tegen alle verwachtingen in, reed ik ook in 1 keer goed. Jiha!

Eenmaal terug thuis keek ik achterom (dat had ik uiteraard onderweg ook al wel eens gedaan) en zag ik de grote boef incognito op de achterbank.

Goed – om een lang verhaal kort te maken – ik had mezelf dus (zoals wel vaker ) druk gemaakt om niks en we hebben een super leuke dag gehad!

Boef en zijn vriendinnetje in het park in Woerden

Nu gaan we duimen dat we een nachtje lekker gaan slapen en dan morgen…. Eindelijk een hardloop berichtje van mij!

X
Kim

Continue Reading

Fun Run!

Paul – Het was vandaag beter geweest als ik niet zou gaan lopen, had nog een beetje spierpijn van de vorige keer, maar met dit weer… Een rustig rondje dan maar!

Het vertrekpunt was vandaag Dishoek, daar kun je met een steil, lang pad omhoog de duinen in, ik kende het parcours al van het mountainbiken, pittig hoor! Al lopend kwam ik er al snel achter dat het zand op de paden maar vooral de hoogtemeters zich kenbaar maakten door verzuring en benauwdheid… Dat viel even tegen!

Maar doorgelopen tot de eerstvolgende duinovergang en door het onderliggende bos verder gegaan om niet in de eerste kilometer verplicht te pieken. Dat bleek een verstandige keuze, niet meer dan af en toe wat “vals plat” om te overwinnen en heerlijk rustig, zonnetje door de bomen, niks te klagen.

20160224_105732
Running through history, draketanden om in WW2 tanks tegen te houden, onderdeel van de Antlantikwall.

Na het bos de duinen overgestoken en het strand op gegaan, het eerste, mulle stuk is altijd taai maar dichterbij zee wordt het zand compacter door het op- en afgaande tij en is het prima rennen. Asfalt is natuurlijk stabieler maar toch valt het echt niet tegen als je continu een beetje bijstuurt om niet weer in het mulle zand weg te zakken. De paalhoofden die elke paar honderd meter opdoemen moet je voor lief nemen. De bikkels die een van Neerlands zwaarste marathons, de Kustmarathon, lopen kennen het wel!

20160224_110619
The “Dutch mountains”

Een makkelijk rondje? Nee. Een mooi rondje? Absoluut! Dit is Zeeland op z’n best! Zon, zee, strand en bos, alles komt voorbij. En daar mag ik doorheen lopen, rennend mediteren in de natuur!

20160224_110401
Flinke tegenliggers
Screenshot_2016-02-24-12-07-17-1
De route, bescheiden 5.33 km. lang.
Continue Reading