2Doc: Zorg om Daan.

Paul – Gisteravond zag ik op NPO2 de documentaire ‘Zorg om Daan’

In deze 58 minuten durende documentaire zie je een gezin dat worstelt met het maken van keuzes en beslissingen die, laat ik het eerlijk zeggen, in mijn ogen haast onmenselijk zijn. Noodzakelijk, zeker, maar ook onmenselijk. Dit komt omdat een van hun kinderen, Daan, meervoudig gehandicapt is en de zeer intensieve zorg die hij nodig heeft het gezin meer en meer opbreekt…

2doc_logo_thumb_mobile-1465310549.jpg

Daan werd 7 weken te vroeg maar gezond geboren. Kort daarna kreeg hij een hersenbloeding. Als gevolg daarvan is hij spastisch, ziet hij slecht, spreekt hij mondjesmaat, is afhankelijk van een rolstoel en heeft het vermogen van een 2 a 3-jarig kindje.

Ondanks dat onze kinderen gezond zijn en Daan en zijn familie elke dag te maken hebben met het feit dat het niet zo gelopen is zie ik veel gelijkenissen.

Ik zie een hele lieve maar dwarse jongen. Een jongen die grenzen aftast, die ontzettend boos kan worden. Maar ook bang, onzeker en knuffelig is. Ik zie een jongen die graag met zijn mama danst, geniet van muziek en kusjes van zijn papa wil.

bbb37e07-2bf2-462c-98b2-9d2063a1b3a2.jpg

Ik zie een jongen die vertrouwen lijkt te vinden in het bekende en mensen die van hem houden. Een jongen die eigenlijk de hele dag door aandacht trekt van zijn ouders, in positieve en negatieve zin van het woord. Ik denk dat veel (stief)ouders van jonge kinderen dit ook thuis terug zien.

We weten allemaal dat de eerste jaren als ouder zwaar zijn, het is hard werken en je bent dag en nacht in touw om je kindjes een goede start te geven. Om hun ontwikkeling en leergierigheid bij te benen.

In die eerste jaren ben je vooral Mama en Papa en af en toe, op een zeldzaam moment Kim en Paul. Als je kindjes wat ouder zijn voel je langzaam wat meer tijd voor jezelf tevoorschijn komen om zodoende weer een beetje op adem te komen.

In Zorg om Daan komt dat moment er niet. Ten tijde van de documentaire leven ze elke dag samen met een -niet lelijk bedoeld- eigenwijze, zorgintensieve peuter. Al 12 jaar. Daarnaast is er nóg een kindje, die evenzoveel aandacht zou moeten krijgen maar dat mist omdat er door alle zorg voor Daan geen tijd en energie meer is bij zijn ouders.

Uiteindelijk zijn de vader en moeder van Daan zo ‘op’ door het zorgen, geestelijk en lichamelijk, dat na 12 jaar de koek op is en ze op zoek moeten naar een tweede thuis voor hem.

Ze krijgen dan met beslissingen te maken die mij echt raakten. Bijvoorbeeld of ze hun kind naar een zorginstelling laten gaan waar zes tot acht ernstig gehandicapte kinderen in een kamer slapen waar ’s nachts de deur op slot gaat. En het ergste is dan nog wel dat er alleen maar een camera hangt om de jongens en meisjes in de gaten te houden.

Vertaal dat eens naar je eigen kindjes, dat er niemand is om ze te troosten, in te stoppen, een bekertje water te geven. Of in Daans geval te helpen bij een epileptische aanval.

Uiteindelijk slagen ze er gelukkig in om een goed thuis te vinden waar Daan de juiste zorg krijgt en gelukkig kan leven. Maar dan ben je er nog lang niet, dan komt het moment waarop je kind uit huis gaat.

1480381375087.jpg

En niet leuk omdat ze gaan studeren of een huisje gekocht hebben maar omdat je niet in staat meer bent om er altijd voor hem te zijn. Je het als ouders niet meer op kunt brengen om na al die jaren voor je kwetsbare kindje te zorgen. Hoe ontzettend zwaar is dat?

Het afscheid is dan ook verdrietig, ik kan er niet meer van maken. Ik kan mij nog niet half voorstellen hoe pijnlijk het moet zijn om de eerste avond thuis naar bed te gaan en te weten dat je jongen ergens anders woont.

Positief is dat het een goede beslissing lijkt te zijn; Daan lijkt rustiger en energieker bij zijn nieuwe thuis en zijn ouders hebben meer tijd voor elkaar en hun andere zoontje. Dat is natuurlijk heel goed!

Ik vind het ‘mooi’ om gezien te hebben hoe zwaar het is om te leven met en te zorgen voor een gehandicapt kind. Wat dat met je doet, wat het betekend voor je gezin.

Tuurlijk, je beseft je dat het zwaar moet zijn… Maar tijdens het kijken kreeg je ook een fractie van het gevoel er bij. Dat is niet prettig maar wel leerzaam… Want ik denk dat het belangrijk is dat we ook weet hebben van dit soort wendingen in het leven, vooral in een tijd waarin we allemaal zo ons best doen om onze beste kant te laten zien op social media.

Het is een beetje cliche om nu te zeggen dat ik veel respect heb voor Daan, Gijs en hun ouders maar toch is dat wel het geval. Ik vind het ontzettend knap dat ze dit leven 12 jaar hebben kunnen leven en zoveel taaie beslissingen hebben moeten nemen. (en ook nu zal het nog heel moeilijk zijn, ook al woont hij niet meer thuis)

Ik wens ze in ieder geval alle geluk van de wereld en raad jullie aan hem eens op uitzending gemist te kijken. Zorg om Daan.

Ook leuk:

3 reacties

  1. Ik heb het nog niet terug gekeken. Maar aan de hand van je blog, waar ik alleen maar instemmend bij kan knikken, zou ik haast denken dat je in de zorg werkt! Het is dat ik je hoofdaccessoire laatst heb gezien en over je industriële weetjes gelezen heb…
    Het blijft indrukwekkend wat mensen allemaal meemaken met hun naasten en hoe ze ermee omgaan.
    Ramona (Kijk, mama!) onlangs geplaatst…Hartritmestoornis tijdens de zwangerschap – Deel 1/3

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge