Wat dichter bij de halve…

Paul – Gister was het weer eens tijd voor een lekker rondje hardlopen. Eerst werken, eten en samen met Kim de kindjes naar bed brengen maar daarna stond er niks meer in de weg om de weg op te gaan. Nou ja, niks, ik zat nog wel erg vol van de pizza. ๐Ÿ™‚

Ik heb mezelf vooraf geen doel gesteld, hoopte wel op minimaal 60 minuten + 10 om mezelf een beetje klaar te stomen voor de Kustloop maar had het ook geen ramp gevonden als dat niet zou lukken, we zien wel, was mijn zaterdagavond motto…

Vanuit Souburg ben ik door de Walcherse polder richting Middelburg vertrokken, een mooie maar drukke weg, altijd veel auto’s, fietsers en andere hardlopers. Die laatste en voorlaatste doelgroep zorgen niet voor veel problemen maar de auto’s rijden er vaak hard en heel dicht langs je. Hou er nooit zo van maar eerlijk is eerlijk, de weg is ook niet super breed.

1464462084711[1]
Daarna huppel ik vederlicht over de A58… Met hulp van een viaduct natuurlijk en loop ik een gebied in waar ik nog niet zo thuis ben, veel boederijen en polderwegen waar niet veel mensen komen. Ik weet ongeveer waar ik uit moet komen als ik links, rechts of rechtdoor ga maar meer ook niet. Deze keer ben ik rechtdoor en toen alleen maar linksaf gegaan, in de hoop dat ik dicht bijย Vlissingen-Oost zou belanden, daar ken ik de weg weer en kan ik oversteken naar zee! En jawel, na een half uur rennen doemt het reusachtige dry-dock van Damen op. Ik loop de goede kant op!

1464462119146[1]

Al rennend maak ik wat foto’s, hopelijk lukken ze, een scheve horizon door het rennen kan ik rechtzetten maar als ze echt bewogen zijn kan ik er bij thuiskomst niks mee maar ik heb ook geen zin om voor elk fotomoment te stoppen. Als ik een wedstrijdje loop of straks, in september de Kustloop, dan zal ik ook door moeten en kan ik niet stoppen… Of nou ja, wil ik niet stoppen!

Intussen zat ik in mijn zevende kilometer en rook ik de zee, die kan niet ver weg zijn! Inmiddels was ik aan het rekenen geslagen, als ik die kant op loop is dat nog zeker vijf kilometer maar als ik die kant op ga ben ik over twee kilometer thuis.

Even topoverleg met mijn lichaam en geest, ze waren allebei bereid om the long way home te pakken, mooi! Richting zee, de zee die zo kalm was dat het net een riviertje midden in een bos was, het water lag stil en het was vloed, de zeemeeuwen waren richting het binnenland getrokken en ik waande mijzelf grote stukken alleen op de wereld. Af en toe kwam ik een groepje vissers tegen maar die waren druk met hun hobby.

1464461967083[1]

Langzaam maar zeker zag ik de koperen ploert richting de horizon zakken, het was nog steeds lekker warm maar de benauwdheid die er bij de start was verdween, fijn! Mijn lichaam trok het goed, heel goed eigenlijk! Tuurlijk, pijntjes zijn er altijd, bij mij in ieder geval wel. Ik voel mijn schenen en enkels altijd wel een tijdje, dat hoort er een beetje bij!

Halverwege mijn zeetocht besloot ik niet meer op mijn TomTom Runner te kijken, gewoon lopen en dan thuis pas checken hoe ver het nou was. Ik doe dat wel vaker, zo bouw ik iets in om naar uit te kijken. Ik bewaar ook vaak mijn notificaties van Instagram en Facebook om er na een tijdje pas naar te kijken, haha!

Inmiddels zag ik het brandweer trainingscentrum verschijnen, de eerste tekenen van de bewoonde wereld doemden op, de bocht om, een klimmetje en een afdaling gelijkend op het klimmetje maar in omgekeerde volgorde. ๐Ÿ˜›

1464462194812[1]

Hier komt weer het stuk waar ik doorheen moet maar niet vrolijk van wordt, het bedrijventerrein, mijn motivatie kakt dan een beetje in en ik hoop altijd maar dat ik er snel doorheen ben, bah! Voor mijn gevoel was ik er snel doorheen, mooi! Dat hebben we dan maar gehad. Laatste stukkie langs de paardjes die nog steeds niet snappen waar ik mee bezig ben, langs het boertje op zijn fiets die uitgebreid kijkt, staart, maar zeker niet terug groet, Zeeland op zijn smalst zal ik maar zeggen. En terug thuis… Stop de klok, 14.2 kilometer… SHIT!

1464462275805[1]

En start de klok, nog 800 meter rennen, die laat ik mij echt niet door de spreekwoordelijke neus boren, die 15 kilometer ga ik vandaag binnen slepen. Al moet ik er als een sukkeltje voor door mijn eigen straat rennen… Na dat gedaan hebbende tik ik ‘m af en doe ik welgeteld… een seconde of 20 aan cooling-down en is het mooi geweest!

1464462307117[1]

Blij dat ik 15 kilometer gelopen heb, nog 6 erbij en ik zit op halve marathon afstanden, Yes!

1464506615230[1]

Ook leuk:

4 reacties

  1. Mooie blog en goed om te lezen dat je een doel stelt om straks een HM te gaan lopen. Maar wel met de juiste motivatie dat je geniet van het lopen, niet geforceerd maar lekker ontspannen en dan lukt het je zeker om die HM te lopen straks. Ik zeg alvast Suc6

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge