Zonneschijn

Gister keken Paul en ik een aflevering terug van ‘Floortje naar het einde van de Wereld’. Dit keer was Floortje in Nieuw Zeeland op bezoek bij een stel wat een hele bijzondere trail liep. Dwars door het land, 3000 km door een prachtige, woeste natuur. Ze sliepen in een tentje, op een dun matje. De vrouw, een Nederlandse, maakte nogal indruk op ons. Een vurige vrouw, een soort Jane. Met een pijl en boog voorzag ze zich van haar eigen eten en ze bewoog zich als een gracieus steppe dier door het hoge gras. Ze zag er ontzettend fit uit, geen grammetje vet, overal spieren, geen wallen, een door de zon gebronsde huid. Ze blaakte van gezondheid. Maar wat haar het mooiste maakte, was haar grote glimlach en haar positieve uitstraling. Niks leek haar te veel, ze zag overal het mooie in en deinsde nergens voor terug. Een inspirerende vrouw!

( Benieuwd? Kijk de aflevering hier terug: http://www.npo.nl/floortje-naar-het-einde-van-de-wereld/17-02-2016/VARA_101377617# )

Misschien vond ik haar wel zo inspirerend omdat ze zo anders is dan ik. Ik zie er niet fit uit (check mn wallen ;-)), ben niet ontzettend gespierd en heb hier en daar ook wel een grammetje (of meer) vet. Mijn huid is licht van zichzelf en het Nederlandse klimaat zorgt ook niet voor een bronzen teint. En hoewel ik het zou willen, ben ik ook niet altijd positief en heb ik niet altijd een glimlach op mijn gezicht. Mensen vinden geloof ik zelfs dat ik vaak nogal boos kijk. Ben ik niet hoor, maar is mn natuurlijke uitstraling 😉 Ik vind het ontzettend knap als mensen altijd positief zijn, overal de zonnige kant van kunnen inzien en dit ook uitstralen. Daar ligt nog wel een lesje voor mij. Ik zie vaker beren op de weg dan zonnetjes zeg maar 😉

De mevrouw gister had geen kinderen en ook geen bergen was, geen volle agenda, geen slapeloze nachten, geen druk van haar omgeving en geen werk. Misschien zou ze er minder fit uitziet en minder positief zijn als ze dat allemaal wel had. Misschien ook niet, ik zal het waarschijnlijk nooit weten. Ik denk wel dat haar actieve levensstijl (3000 km wandelen, dat is geen kattenpis) bijdraagt aan haar positieve mood. Want dat bewegen goed voor je humeur is, dat is bewezen.

Zoals ik eerder al schreef heb ik helaas niet al te veel tijd om te sporten op het moment. Als ik thuis ben met de kinderen, lukt het mij niet om een uurtje te gaan planken op een matje in de woonkamer… om maar iets te noemen. ’s Avonds hardlopen vind ik in de winter ook niet zo’n goed idee. En trouwens, we liggen er al zo vroeg op, dat dat op dit moment ook geen optie is. Gelukkig is het weer lente (vandaag de eerste dag) en straks komt ook de zomer er weer aan, en dan wordt het allemaal een stuk makkelijker. Meer momenten om lekker hard te lopen en het zonnetje is ook beter voor mijn humeur.

Want hardlopen, dat doet zowieso goed! Als ik een rondje gedaan heb, of het nou super goed ging of matig, ik krijg er altijd energie van. Voor mijn humeur is het ook goed, na een run ben ik vrolijker, wellicht omdat ik trots op mezelf ben… wat natuurlijk ook niet verkeerd is!

1458469949727.jpg
Ik lach altijd op mijn hardloopselfies… zou het toeval zijn?! 😉

Hmm… en waar wil ik precies naar toe met dit verhaal? Tja, de mevrouw van gister deed mij nadenken. Over dat ik wat positiever moet zijn soms. Wat sneller tevreden moet zijn. Wat minder moet zeuren. Proberen om een positief mens te zijn, dat is een stuk fijner voor mezelf, en ook voor mn kindjes. Geen tijd om hard te lopen? Tja, dan niet, accepteren en dan maar het beste halen uit de situatie die er wel is.

Gewichtheffen met luiers bijvoorbeeld 😛

1458469661149.jpg

Goed, even zonder gekkigheid. Ik las deze quote en dat lijkt me een goede om mee af te sluiten:

“There is always a reason to smile, you just have  to find it.”

X Kim

 

 

Ook leuk:

2 reacties

  1. Ik herinner mij nog goed de tijd dat je hardloop carrière begon ???? en vooral je passie voor hardlopen ????… Daar liepen ze dan de twee tieners van lantarenpaal tot lantarenpaal met opgeblazen rode wangetjes rondje B~weg…maar pfff voordat je bij die B~weg was… maar samen kwamen we er wel. Soms was er een omkoperijtje (ijssliert met sinaasappelsap) voor nodig. Maar ze deden t wel die iets te stevige tieners!
    Mij zal je helaas geen rondje meer mee zien doen, maar een terrasje zonneschijn (liefst zonder die ijssliert in sap ????) komt er weer aan! X

    1. Hahaha Mir! Ik weet dat ook nog goed! En dat sapje op de markt Haha. Had ik toen maar wat minder sapjes gedronken en wat meer hardgelopen, liep ik nu misschien wel al de marathon ????
      Jammer dat t voor jou niet meer lukt he, maar op terrasjes zitten in de zon kunnen we gelukkig nog wel ☺️ Xxxx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge