Woon- werkverkeer.

Soms bedenk ik me dat het wel leuk is om na mijn werk naar huis te gaan hardlopen. Een stuk van ongeveer 13,5 kilometer.

Nu valt het niet altijd mee om daar een geschikte dag voor te vinden… Ik werk in ploegendienst, na de nachtdienst naar huis hardlopen wordt denk ik geen succes, ik ken collega’s die nog lekker wat eten of een krantje lezen en dan gaan slapen. Ik niet! Onze nachtdienst zit er om 07:30 op en het liefst lig ik om 07:31 thuis in bed. Alles wat er tussen die tijd en het daadwerkelijk in bed liggen zit werk ik gehaast af. Die valt dus af!

De middagdienst is ook een lastig verhaal. Die shift zit er om 23:30 op… zou betekenen dat ik om 01:00 ’s nachts thuis aankom, het wekkertje dat kindjes heet maakt ons vaak om 05:00 wakker dus dat valt dan vies tegen, aangezien de dagen dat ik na het hardlopen lekker rustig aan kan doen voorlopig voorbij zijn. De trein die kinderen heet raast voort!

Blijft over; de ochtenddienst, gister dus! Dan kan ik rond 15:30 aan mijn terugtocht beginnen. Het weer zat mee, droog en wind mee op de meeste stukken, ik werk op een industriegebied aan zee dus het is al snel windkracht 5 a 6, gezonde Zeeuwse zeewind maar wel wenselijk als je hem in de rug hebt!

Ik heb het al eens eerder gelopen dus weet dat het een saai stuk is, veel rechte stukken met vals plat… je ziet het niet maar het is er wel.

Opzich is er genoeg te zien, grote schepen, fabrieken, windmolens… ik zie ze alleen al een jaar of tien dus ben er een beetje immuun voor. Wat blijft er dan nog over… Niet veel eigenlijk… De weg voor je en je eigen gedachtes. (Gister wel wilde eenden, een fazant en een reiger gezien, dat is dan wel mooi!)

De eerste kilometers gaan die eigen gedachtes vooral over opkomende pijntjes, gister in mijn enkels en schenen, zal nog wel van de Massaloop zijn. Daarna gaat de bekende knop om en loop ik vooral om het lopen.

Vaste prik, je kunt de klok er op gelijk zetten, dat na de 10e kilometer de pijntjes weer terug komen, alsof mijn lichaam dan laat merken dat het zachtjes aan genoeg is geweest, je laat mij eerst acht uur werken en dan ook nog anderhalf uur terug rennen… het moet niet gekker worden!

Toch maar even doorzetten want het einde is in zicht, eenmaal voorbij de autoterminal van Cobelfret, ik heb mij wel eens laten vertellen dat hier 48.000 auto’s kunnen staan… Nieuwe auto’s! Dat is voor een kapitaal aan heilige koeis! Of was het koeien?

 

Maar daarna dus… is het einde in zicht, langs het Ritthemse bos, de paar bedrijven en het tankstation, in mijn hoofd allemaal tussendoelen om naar het hoofddoel te gaan, het plaatsnaambord van het dorp waarin ik woon. Eindelijk, ik ben er! En elke keer denk ik, toch wel pittig zo na het werk naar huis rennen, dat doe ik niet meer.

….

Misschien over twee weken toch nog maar eens kijken of ik een keer van werk naar huis kan rennen, misschien wel leuk!

 

Ook leuk:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge